Groeten van Rottumeroor

Op 4 mei staat een bemoedigend aantal mensen geschaard rond het plaatselijk monument, dat in dit dorp nog alleen de gevallenen uit 40-45 herdenkt. Nieuwerwetsigheden zoals Korea of Armenië zijn hier nog niet doorgedrongen en de lokale Molukkers doen gewoon met ons mee. De lokale blaaspoepers spelen gedragen hun vaste hymnen (De Heer is mijn herder). Dan is het 19.58 uur en sluiten de twee opgetrommelde agenten de doorgaande weg met een bescheiden bord af. Een meisje op een Chitta weet van niets en scheurt met een onbegrijpend schouderophalen in tegengestelde richting weg. Dan horen we het bekende koper met de “Last post”, de introductie voor 2 minuten Stilte. En dan is ie er weer, de merel die, verborgen in de coniferen rondom het bemoste monument, triomfantelijk van de invallende stilte gebruikmaakt om zich eindelijk eens maximaal te kunnen manifesteren. Alleen de autoweg, ver weg achter de weilanden, begeleidt sonoor de heldenaria waarmee hij trots zijn territorium bevestigt. Voor twee minuten heeft hij het rijk alleen; twee minuten waarin hij ons een indruk probeert te geven van de serene rust op de Elyseese velden waar de mannen en vrouwen, wier namen op het monument zijn gebeiteld, tevreden rondhuppelen. Wat voor voorstelling wij ons ook van de hemel maken, of het nu een aangeharkt Humanistisch Hiernamaals is, een Boeddhistische wachtkamer nét voor de zoveelste reïncarnatie of een Pauselijk Paleis vol Hollandse Bloemen, er komen in elk geval géén autowegen in voor en vooral wél veel zingende merels. De helden op het monument hebben hun plaatsen verdiend, en wij krijgen in 2 minuten een korte impressie van hoe het hun sindsdien vergaan is. Een hemelse stilte is het loon voor hun verbeten strijd voor rechtvaardigheid. Eenmaal per jaar vragen we ons in stilte af wat wij gedaan zouden hebben als we voor dezelfde keuze gesteld zouden zijn. Dan scheurt de inzettende harmonie de stilte aan flarden. De menigte zet in voor het gebruikelijke défilé, de eerste bosjes worden zorgvuldig op de stenen gelegd. Bedankt voor de bloemen. En dan is daar dat meisje weer, met haar brommer. Ze heeft de booster aangezet en een strak house-ritme trekt de aandacht van het verzamelde publiek. De agenten doen een stap opzij, de brommer knerpt voorbij en verdwijnt achter de coniferen. De merel laat zich niet meer horen; zeker weggevlogen.

© 2001 Rottumeroor. Overname alleen toegestaan met toestemming van Rottumeroor.

Reactie? Schrijf naar rottumeroor@geluidnieuws.net

home...