De negende editie van de landelijke Dag van de Stilte is voorbij. De organisatie heeft mensen opgeroepen ervaringen te delen. Hieronder de ervaringen van de twee prijswinnaars.
Ursula Bouwmeester voelt zich verbonden
´Ik loop hier in stilte,
neem mijn eigen plek in,
word gedragen door de aarde.
Ik mag er zijn,
dankbaar bij elke stap.
Vele stappen met mij,
ieder zijn eigen plek,
zijn eigen standpunt,
zijn eigen bagage.
Iedere stap brengt ons verder.
Iedere stap mag er zijn.
Samen een stroom van voetstappen,
ieder apart en toch verbonden.
En zo liepen we op de landelijke Dag van de Stilte 2019 met dertien mensen (nee dat is geen ongeluksgetal) na een aandachtsoefening om de stilte in onszelf te zoeken over zachte gronden, ritselende blaadjes. Genietend van wat er om ons heen te zien en te horen was. Gewenste en ongewenste geluiden helemaal aanwezig laten zijn zonder oordeel. De stilte achter de geluiden te horen. De niet storende geluiden van de natuur ervarend als stilte. Het wonder aanschouwen van de natuur en hoe je in stilte toch verbonden kunt zijn/bent met elkaar! Dankbaar dat ik dit mocht doen!´
Karina Sneekes deed mee aan een stiltewandeling in het donker
Normaal gesproken mag je na zonsondergang niet wandelen in Middenduin, een gebied bij Overveen. Voor de Nacht van de Nacht verleende de boswachter van Staatsbosbeheer speciaal toestemming. Voor Karina Sneekes betekende het een compleet nieuwe ervaring:
‘Op zaterdag 26 oktober mochten we iets wat anders nooit mag: wandelen in de duinen na zonsondergang. Janny organiseerde er een stiltewandeling tijdens de Nacht van de Nacht. Geen idee wat ik moest verwachten, hoe het lopen zou gaan in het pikkedonker, enz. Compleet nieuwe ervaring dus.
Het was echt een bijzondere ervaring. Allereerst kom je al in stilte bij elkaar. Waar je je normaal misschien zou voorstellen, bleef iedereen nu stil. Voor een prater als ikzelf best apart om te ervaren.
Tijdens de wandeling regende het lekker door, maar dat maakte alleen maar dat mijn zintuigen nog meer geprikkeld raakten. Ik was me nog nooit zo bewust van de ondergrond waarop ik liep. Nu kon ik die zo duidelijk voelen: lekker door de blubber of op gras. Het ruisen van de bomen in de wind was een van de weinige geluiden; een soort orkest dat ons de hele wandeling begeleidde.
Het was ook een mooi gezicht om al die donkere figuren door het bos te zien gaan. Op weg naar??? Niemand die het wist en dat was heerlijk. Overgeven aan de leiding van Janny en haar man. Ik hoefde alleen maar te voelen, waar te nemen, te ervaren en rustig te stappen. Als er nog eens één komt, dan ga ik zeker weer mee!’