Hoewel de stiltecoupé een oase van rust hoort te zijn, leidt het tot de zwaarste ergenissen. Je herkent het misschien wel: er is iemand in deze coupé aan het bellen. Wat doe je dan? Zwijgen of aanspreken? Denker der Nederlanden David van Reybrouck en Professor aan de Erasmus Universiteit Thea Hilhorst spraken hierover met Tim Fransen in hun pocast Café Conflict.
Van Reybrouck begint de aflevering met het delen van zijn ervaringen in de stiltecoupé. Hij zit er geregeld om te leven of te werken. Maar de laatste jaren is er steeds meer frustratie. Moet hij lawaai van anderen tolereren of negeren? Vaak zegt hij er wel wat van, hoewel er eerst een soort ‘wolk gifgas’ ontstond. In de podcast zegt hij: ‘Ik ben wel beter geworden in het formuleren.’
Het drietal bespreekt verder wat de ergernis zegt over onze samenleving. Waarom hebben we zulke korte lontjes? Van Reybrouck oppert dat het komt doordat België en Nederland de meest lawaaierige landen van europa zijn en dat we snakken naar een stiltecoupé. Als deze dan niet stil is, is de teleurstelling groot.
Fransen is officieel fastsoenhandhaver. Hij vertelt in de podcast hoe dit is ontstaan. “Een jongen van een jaar of 14 was klaar met een flesje cola en stopte dit onder de bagagedrager van een random fiets.” Hij besloot hier vriendelijk iets van te zeggen. “De vraag die hij daarop stelde was: ‘Oh, was dat jouw fiets?'” Fransen vindt dit erg liberaal: je bent verantwoordelijk voor je eigen leven en eigendom.
Hieruit rijst de vraag: bij wie ligt de verantwoordelijkheid voor het aanpreken van elkaar? Moet de overheid dit doen of moeten we dit bij elkaar doen? Ze geven aan dat het het beste zou zijn als we elkaar aanspreken, maar hierbij maken ze onderscheid tussen twee soorten aanspreken. De ene gaat over normen, de andere gaat over frustraties. Ze zijn het erover eens dat je men alleen moet aanspreken als je het voor het algemeen belang doet. Wanneer je je eigen frustraties wil afreageren, moet je gewoon je mond houden.
Daarbij vinden ze dat als je niks zegt en denkt dat het niet jouw probleem is, je het iemands anders probleem maakt. Tim vindt dat mensen hier vaker aan moeten denken als ze besluiten niks te zeggen. Tenslotte zijn ze het met elkaar eens dat het ook belangrijk is om de mensen die wel iets zeggen bij te staan. Zij vinden het ook niet leuk om iets te zeggen, dus de steun zal hen sterker laten voelen.
Bron: Nederlandse Podcasts